EN

ATKK-ZMŁ-I-039

Opis

Kopia maszynopisu z nowelą do filmu Krzysztofa Kieślowskiego "Z miasta Łodzi" (1969). Film przedstawia impresyjny obraz Łodzi - miasta przemysłu włókienniczego, kontrastów społecznych i architektonicznych - zrealizowany ze zdjęciami Janusza Kreczmańskiego, Piotra Kwiatkowskiego, Stanisława Niedbalskiego. Zanim film nosił ten tytuł, praca nad nim trwała pod roboczymi tytułami "Łodzianie" i "Miasto Łódź". Dokument stanowi opis planowanych sekwencji, podzielonych na części "Dzień powszedni", "Niedziela", "Kamienne miasto". W pierwszek części autor opisuje ciężką pracę w fabryce włókienniczej (trzecia zmiana kobiet, hałas, zmęczone twarze), dzieci bawiące się na betonowych podwórkach, punkt krwiodawstwa jako sposób dorabiania oraz pragnienie "lepszego życia", widoczne w spojrzeniach na wystawy i wyprzedaże taniej odzieży. Pojawia się temat alkoholu - taniego wina i piwa, ludzi "stojących w bramach" na Bałutach i w Śródmieściu, dla których rozmowy i picie są sposobem "zabicia czasu" po pracy. Część druga przynosi obrazy pustych ulic, targu samochodowego, parku z konkursami i nauką polskiej piosenki oraz ludzi spędzających popołudnie w oknach, z lekką melancholią obserwujących miasto. W części trzeciej opisane są ciasno zabudowane dzielnice, przeludnione i nędzne mieszkania, kolejki w wydziale ewidencji ludności, kartki "szukam pokoju" na słupach oraz kontrast między drewniakami "przeznaczonymi do rozbiórki" a nowym dziesięciopiętrowym blokiem, który staje się finałowym znakiem nadziei.

Rodzaj dokumentacji
A - dokumentacja aktowa
Kategoria
film dokumentalny
Nazwa serii
Z miasta Łodzi
Technika
kopia maszynopisu
Język
polski
Reżyseria
Krzysztof Kieślowski

Strona 1

KrsySBtot Kieślowski IV rei. Ij^Lggigi-iiŁj^ X* D z 1 a ń powszedni Najważniejsza w łodzi jest praca, ciężka praca. W wielkiej fabryce włóki, niozej przy końcu trzeciej zmiany kobiety są bardzo zmęczone* Prawie nigdzie kobiety nie pracują na trzy zmiany - tutaj tak* Oglądamy je z bliska, hałas, Pracowały całą noc, zbliża się świt, ledwo trzymają się na nogach, Ich twa­ rze #a± bez wyrazu, zmęczone, jazgot, twarze. Taka prasa trwa w wielu fabry­ kach łodzi, Pokazujomy oświetlone okna fabryk* Na ciasnych, wybetonowanych podwórcach śródmieścia bawią się dzieci. Sra* ją w piłkę, wspinają się po komórkach, dziewczynki * lalkami. Dzieci szare, często o twarzach dorosłych - zatroskanych i niewesołych. Długo patrzymy na te dzieoi. Pół litra krwi oddaje każdy krwiodawca po kilku godzinach czekania. Tu nie ma honorowach. 700 złotych co trzy miesiące. Ludziom - robotnikom, studentom, urzędnikom nie starcza pieniędzy - chcą wykształcić swoje dzieci, ohoą mieć pralkę, ohoą lepiej jeść. Bardzo tego ohoą, jeżeli decydują się przyjść tutaja Mówią o tym między sobą, warto tego posłuchać. Ludzie ohoą lepiej żyć, Ąyńlą o tym, Wystarczy popatrzeć na ni oh przez szyby wystawowe, Stoją przed sklepami z futrami, telewizorami, samochodami, przed komisem i delikatesami. Oglądają wystawione przecież dla nich rzeczy, towary* Nie na wszystko mogą sobie pozwolić, widać to. Ale dużo mniej patrzą, a zawsze kupują jeżeli płaszcz kosztuje sto osiem­ dziesiąt złotych, a pończochy trzy. "Wielka przecena”, wielka kolejka. Przymie. rzają wszystko na miejscu, kobiety, mężczyźni. Odchodzą zadowoleni, jeżeli płaszcz jest tylko trochę za duży. Inni wyglądają tęsknie nowej ciężarówki z towarem. /

Strona 2

Samochody niestrudzenie dowożą skrzynki z owocowym winem. Coraz modniejszy jest bełt i piwo (ostatniego roku w Polsce 35 mld. Bł,)«Ka ulidy , w parku, przed restauracją oh^ieją się, głodno rozmawiają, azulą się do siebie nawet nie pijacy - raczej ludzie, którzy chcą żeby szybciej zleciał czas do wieczo­ ra. Dwa piwa kosztują pięć złotych, flasżkk wina na trzech siedem, I po piwie, albo przed piwem, a także ci bez piwa stoją po pracy w bramach swoich domów. Gadają, zaczepiają dziewczyny, patrzą na rozbawione wiosną psy. Przeważnie zresztą nic nie jest w stenie wytrącić ich z obojętności. Po prostu stoją. Kila­ ka godzin dziennie, na Bałutach, Widawie, Śródmieściu. Ale jest dzień pracy. W szatni fabiyoznej przebiera się doroboty trzecia zmiana. Tłok, h ?a s, dziesiątki takich samych szafek. Oglądamy przygotowują­ cych się do pracy mężczyzn. Słuchamy, jak opwiadają sobie o spędzonym dniu. Przyzwyczaili się, ale będzie to dla nich ciężka noc. Ha siatkach okien drgają poruszane wentylatorami kłaczki wełny - fabryka pracuje. aj niedziela Dziwnie i trochę niesamowicie wygląda łódź w niedzielę rano, puste zupełnie, długie kamienne ulico. Zamknięte sklepy, toż długie szeregi. Cisza, pusty tram- wajs nie zatrzymują się na przystankach. Poryglowane bramy, kominy bez dymu. Dopiero koło siódmej otwierają się okna, na podwórka, na miasto spada wesoła poranna muzyka radiowa. V cwaniaka na targu samochodów można za dwadzieścia złotych kupić wyciętą z pism zagranicznych reklamy Yclkswagena, Mercedesa.* Sprzedawca© tu prawdziwe samochody są przeważnie w fatalnym stanie, ale i tak nikt ich nie kupuje. Lu­ dzie obojętnie mijają DOUkę za 15 tysięcy, a u cwaniaka z reklamami zawsze tłt Opłaca się. W niedzielę chodzi się na targ samochodów, do parku. Tutaj dużo ludzi, tro­ chę uroczyści. Rodzice bawią się z dziećmi, dzieci z psami, starsi panowie w otoczeniu kibiców grają w warcaby. Jest szef z prądnicą z której sterczą dwa

Strona 3

przewody - za złotówkę można sprawdzić siłę awtjej woli, & szef mocno kręci korbą i kobiety z zachwytem patrzą na swoich mężczyzn. W muszli trwa nauka polskiej piosenki, teksty trzeba przynosić ze sobą. Konferansjer i śpiewak to ^rain chał turs ze zycy, ale przyjemni® jest. Może nie wszyscy uczą się tak jak alias śpiewak# ale po ten zabawa się rozkręca bo jest konkurs na wykonawcę wpośród publiczności * wolno śpiewa piosenkę dowol­ ną, byle polską. Próbuje kilka osób , nie wszystkie jednakowo zdolne. Potem śpiewak jeszcze kilka razy powtarza tytułową piosenkę. Ci, którzy nie przyszli do parku, nie poszli do kina, często spędzają po­ południe niedzielne w oknie. Trochę melancholii - jątrzone gdzieś poza kame­ rę twarze, ludzie, którzy czegoś nie zrobili, gdzieś nie zdążyli, smutne, ale jakoś pogodzone, Piosenka z parku jest tu ledwo słyszalna. 3. Kamienne miasto Ciasno zabudowane śródmieście i stare dzielnice mieszkaniowe zbudowano prze: fabrykantów. Dozy stoją tuż przy sobie, podobna do siebie, popasane nury, li- szuje , domy bez cery. Brudne podwórka, puste ściany, typowe dla Lodzi, kilku­ piętrowe ściany bez okien. Przez te mary przenikamy do wnętrz. Są plany budownictwa mieszkaniowego, wykonuj® je się ®o roku, ale mieszkań nie starcza, patrząc na przeludnione i nędzne wnętrz® uświadamiamy sobie, że długo jeszcze trzeba czekać zanim wszys­ cy mieszkać będą po prostu normalnie, ^a słupach, przy przystankach tramwajów wyeh wych rozlepione są kartc loczki z prośbami o leszkmie. Dużo takie®. W mWNW kartek# Właśnie tak jest - ludzie cheą tutaj mieszkać, chcą się meldować* Stoją w korytarzu pydziełu Wldentjl Bucha ludności. Ludzie z miej szych miast, ze wsi, ludzie o skomplikowanych losach. Każdy z nich musi tu mieszkać, każdy ma wiele niezbitych argumentów* Narzekają na bezduszność przepisów, na obojętność urzędników. Urzędnicy twierdzą, że nie mogą zameldować wszystkich,

Strona 4

przepisy też mają swoje racje. Ale ludzie z kolejki są bezwzględni, przycho­ dzą po kilka razy, składają niezliczone odwołania, stoją w kolejce twardo i widać, że nie przepuszczą nikogo. Ha niektórych derkach wciśniętych w kamienną zabudów tabliczki "przeznaczę, ny do rozbiórki”. Kilkę domów z tabliczkami .W miejscu gdzie stał chyba taki dom - plomba - przeszklony dziestęciopiętrowiec, niedługo oddany będzie do użytku. Robotnice ryją okna zachlapane jeszcze zaprawą i tynkiem. Czyszczą szy­ by, zatrzymujemy się na tej czynności trochę dłużej. Może odsłaniane przez zoy. wną farbę białe wnętrza uzasadniają nadzieję, są znakiem poprawy. Patrzymy aa uwijające się kobiety, coraz więcej szyb lśni.

1 / 4