PL

ATKK-ZMŁ-I-039

Description

Typescript copy with the novella for Krzysztof Kieślowski's film "From the City of Łódź" (1969). The film presents an impressionistic portrait of Łódź - a city of textile industry and social and architectural contrasts - shot with cinematography by Janusz Kreczmański, Piotr Kwiatkowski, and Stanisław Niedbalski. Before the film received its final title, work on it proceeded under the working titles "The People of Łódź" and "The City of Łódź". The document contains a description of the planned sequences, divided into the sections "Weekday". "Sunday". and "Stone City". In the first part, the author describes the hard work in the textile factory (the women's night shift, noise, tired faces), children playing in concrete courtyards, the blood donation point as a way to earn extra money, and the desire for "a better life" reflected in looks cast at shop displays and cheap clothing sales. The theme of alcohol also appears - cheap wine and beer, people "standing in gateways" in Bałuty and the city centre, for whom talking and drinking are ways to "kill time" after work. The second part offers images of empty streets, the car market, a park with competitions and lessons in Polish songs, and people spending the afternoon in their windows, watching the city with quiet melancholy. The third part describes densely built districts, overcrowded and poor apartments, queues at the population registry office, "room wanted" notes posted on poles, and the contrast between wooden houses "destined for demolition" and the new ten-storey apartment block that becomes the final sign of hope.

Type of documentation
A - file documentation
Category
documentary
Series name
From the City of Lodz
Technique
copy of the typescript
Language
Polish
Film directing
Krzysztof Kieślowski

Page 1

KrsySBtot Kieślowski IV rei. Ij^Lggigi-iiŁj^ X* D z 1 a ń powszedni Najważniejsza w łodzi jest praca, ciężka praca. W wielkiej fabryce włóki, niozej przy końcu trzeciej zmiany kobiety są bardzo zmęczone* Prawie nigdzie kobiety nie pracują na trzy zmiany - tutaj tak* Oglądamy je z bliska, hałas, Pracowały całą noc, zbliża się świt, ledwo trzymają się na nogach, Ich twa­ rze #a± bez wyrazu, zmęczone, jazgot, twarze. Taka prasa trwa w wielu fabry­ kach łodzi, Pokazujomy oświetlone okna fabryk* Na ciasnych, wybetonowanych podwórcach śródmieścia bawią się dzieci. Sra* ją w piłkę, wspinają się po komórkach, dziewczynki * lalkami. Dzieci szare, często o twarzach dorosłych - zatroskanych i niewesołych. Długo patrzymy na te dzieoi. Pół litra krwi oddaje każdy krwiodawca po kilku godzinach czekania. Tu nie ma honorowach. 700 złotych co trzy miesiące. Ludziom - robotnikom, studentom, urzędnikom nie starcza pieniędzy - chcą wykształcić swoje dzieci, ohoą mieć pralkę, ohoą lepiej jeść. Bardzo tego ohoą, jeżeli decydują się przyjść tutaja Mówią o tym między sobą, warto tego posłuchać. Ludzie ohoą lepiej żyć, Ąyńlą o tym, Wystarczy popatrzeć na ni oh przez szyby wystawowe, Stoją przed sklepami z futrami, telewizorami, samochodami, przed komisem i delikatesami. Oglądają wystawione przecież dla nich rzeczy, towary* Nie na wszystko mogą sobie pozwolić, widać to. Ale dużo mniej patrzą, a zawsze kupują jeżeli płaszcz kosztuje sto osiem­ dziesiąt złotych, a pończochy trzy. "Wielka przecena”, wielka kolejka. Przymie. rzają wszystko na miejscu, kobiety, mężczyźni. Odchodzą zadowoleni, jeżeli płaszcz jest tylko trochę za duży. Inni wyglądają tęsknie nowej ciężarówki z towarem. /

Page 2

Samochody niestrudzenie dowożą skrzynki z owocowym winem. Coraz modniejszy jest bełt i piwo (ostatniego roku w Polsce 35 mld. Bł,)«Ka ulidy , w parku, przed restauracją oh^ieją się, głodno rozmawiają, azulą się do siebie nawet nie pijacy - raczej ludzie, którzy chcą żeby szybciej zleciał czas do wieczo­ ra. Dwa piwa kosztują pięć złotych, flasżkk wina na trzech siedem, I po piwie, albo przed piwem, a także ci bez piwa stoją po pracy w bramach swoich domów. Gadają, zaczepiają dziewczyny, patrzą na rozbawione wiosną psy. Przeważnie zresztą nic nie jest w stenie wytrącić ich z obojętności. Po prostu stoją. Kila­ ka godzin dziennie, na Bałutach, Widawie, Śródmieściu. Ale jest dzień pracy. W szatni fabiyoznej przebiera się doroboty trzecia zmiana. Tłok, h ?a s, dziesiątki takich samych szafek. Oglądamy przygotowują­ cych się do pracy mężczyzn. Słuchamy, jak opwiadają sobie o spędzonym dniu. Przyzwyczaili się, ale będzie to dla nich ciężka noc. Ha siatkach okien drgają poruszane wentylatorami kłaczki wełny - fabryka pracuje. aj niedziela Dziwnie i trochę niesamowicie wygląda łódź w niedzielę rano, puste zupełnie, długie kamienne ulico. Zamknięte sklepy, toż długie szeregi. Cisza, pusty tram- wajs nie zatrzymują się na przystankach. Poryglowane bramy, kominy bez dymu. Dopiero koło siódmej otwierają się okna, na podwórka, na miasto spada wesoła poranna muzyka radiowa. V cwaniaka na targu samochodów można za dwadzieścia złotych kupić wyciętą z pism zagranicznych reklamy Yclkswagena, Mercedesa.* Sprzedawca© tu prawdziwe samochody są przeważnie w fatalnym stanie, ale i tak nikt ich nie kupuje. Lu­ dzie obojętnie mijają DOUkę za 15 tysięcy, a u cwaniaka z reklamami zawsze tłt Opłaca się. W niedzielę chodzi się na targ samochodów, do parku. Tutaj dużo ludzi, tro­ chę uroczyści. Rodzice bawią się z dziećmi, dzieci z psami, starsi panowie w otoczeniu kibiców grają w warcaby. Jest szef z prądnicą z której sterczą dwa

Page 3

przewody - za złotówkę można sprawdzić siłę awtjej woli, & szef mocno kręci korbą i kobiety z zachwytem patrzą na swoich mężczyzn. W muszli trwa nauka polskiej piosenki, teksty trzeba przynosić ze sobą. Konferansjer i śpiewak to ^rain chał turs ze zycy, ale przyjemni® jest. Może nie wszyscy uczą się tak jak alias śpiewak# ale po ten zabawa się rozkręca bo jest konkurs na wykonawcę wpośród publiczności * wolno śpiewa piosenkę dowol­ ną, byle polską. Próbuje kilka osób , nie wszystkie jednakowo zdolne. Potem śpiewak jeszcze kilka razy powtarza tytułową piosenkę. Ci, którzy nie przyszli do parku, nie poszli do kina, często spędzają po­ południe niedzielne w oknie. Trochę melancholii - jątrzone gdzieś poza kame­ rę twarze, ludzie, którzy czegoś nie zrobili, gdzieś nie zdążyli, smutne, ale jakoś pogodzone, Piosenka z parku jest tu ledwo słyszalna. 3. Kamienne miasto Ciasno zabudowane śródmieście i stare dzielnice mieszkaniowe zbudowano prze: fabrykantów. Dozy stoją tuż przy sobie, podobna do siebie, popasane nury, li- szuje , domy bez cery. Brudne podwórka, puste ściany, typowe dla Lodzi, kilku­ piętrowe ściany bez okien. Przez te mary przenikamy do wnętrz. Są plany budownictwa mieszkaniowego, wykonuj® je się ®o roku, ale mieszkań nie starcza, patrząc na przeludnione i nędzne wnętrz® uświadamiamy sobie, że długo jeszcze trzeba czekać zanim wszys­ cy mieszkać będą po prostu normalnie, ^a słupach, przy przystankach tramwajów wyeh wych rozlepione są kartc loczki z prośbami o leszkmie. Dużo takie®. W mWNW kartek# Właśnie tak jest - ludzie cheą tutaj mieszkać, chcą się meldować* Stoją w korytarzu pydziełu Wldentjl Bucha ludności. Ludzie z miej szych miast, ze wsi, ludzie o skomplikowanych losach. Każdy z nich musi tu mieszkać, każdy ma wiele niezbitych argumentów* Narzekają na bezduszność przepisów, na obojętność urzędników. Urzędnicy twierdzą, że nie mogą zameldować wszystkich,

Page 4

przepisy też mają swoje racje. Ale ludzie z kolejki są bezwzględni, przycho­ dzą po kilka razy, składają niezliczone odwołania, stoją w kolejce twardo i widać, że nie przepuszczą nikogo. Ha niektórych derkach wciśniętych w kamienną zabudów tabliczki "przeznaczę, ny do rozbiórki”. Kilkę domów z tabliczkami .W miejscu gdzie stał chyba taki dom - plomba - przeszklony dziestęciopiętrowiec, niedługo oddany będzie do użytku. Robotnice ryją okna zachlapane jeszcze zaprawą i tynkiem. Czyszczą szy­ by, zatrzymujemy się na tej czynności trochę dłużej. Może odsłaniane przez zoy. wną farbę białe wnętrza uzasadniają nadzieję, są znakiem poprawy. Patrzymy aa uwijające się kobiety, coraz więcej szyb lśni.

1 / 4